29 Haziran 2014 Pazar

Yine...

Yine olmadı..
Olmayacak belki de..
Hatıralara yenilerini yazmak zorunda kalacağım hatta..
Yüzler silinikleşecek ve isimler değersizleşecek..
İnandırıcılığı kalmayacak zamanla..
Eskiden sahip oldukların ve hataların bölecek nefesini parça parça..
Olsun diyeceksin, doğrusu olsa vazgeçme seçeneği dahil olamazdı hikayeye..
Kendini hafifleteceksin.. Susturmak isteyeceksin o iç sesini..
Uyumak kalacak en basit kaçış sana..
Rüyalar gerçek hayatla kıyaslandığında tercihin olacak..
Kimi zaman sancılı olacak düşüncelerden, kimi zaman sabahları yakalayacak yatakta dönmelerin ve bazende kolay dalsanda alkolle uykuya uyandığında aynı döngüye uyanmak hevesini kaçıracak..
Her bir umut kalacak cebinde..
Belki "Yine olmadı" nın aksine "Olacak" ve ruhun bedeninle aynı ritmi gerçekten yakalayacak..
Ama bu güne kadar uyu hadi..
Düşünmeye gerek yok artık.....

11 Haziran 2014 Çarşamba

Geldi ve Geçti.... anılvardareli

Benlik pek bir şey kalmadı artık. En azından bildiklerim içinde..
Bundan olanı ve olmayanı bıraktım ilk köşe dönemecinde, kopardım beni yavaşlatan her düşünceyi yüksek kafa repliklerinde.Gerçi onlardan da sıkıldım, ertesi günü düşüşlerinde.

''Bugünün sıkıntıları yarınlar içinse geleceğim korkma temellerin çok sağlam'' dememden kaç sene geçti diye düşününce, daha iyi anlıyorum elbet var benimle ilgili bir planı şuan ki durumlar dahilinde.
Uslu durmaz halim bilendi sanki artık, sağa sola koşuşturmuyor.
Eski heyecanlar bir an olsun tat vermiyor.Kendimi zorlasam uykularım huzur bulmuyor.Arada bir karalamak istesem ilham perim izin vermiyor.

Artık en azından feda ettiklerimle istediklerimi oranladığımda yüzüm kızarmıyor. Hak etmedim ama düşüncesi aklımın ucundan dahi geçmiyor.Eski lekeleri yavaş yavaş çıkarıyorum, içim huzur buluyor. Yaradan elbet her kulunun hakkını verir işte bu içime su serpiyor.
Ben kara cahil kör bir mermiydim. İnanırdım ki hak edenin elinde suda bile alevlenirdim. Hak etmem gerektiğini hiç hesap edemedim, eskiden olduğu gibi tek mazeret üretmedim.

Düşününce bazen, birazda susunca artık. İnsanlardan kopup birazda dinlediğinde etrafını..
Hele bir de keyif veren şeyler bir sonra ki seviyeye tırmanmaya başladıysa hayatında.
İstenilenleri gerektiğinden fazla yaşayıp pekte istenilecek şeyler olmadığını kavradığında bide, küçükken oynadığın logolar misali tak ve çıkar parçaları. Körelme,üzme ve dert etme..

Her uyandığın günü bir önceki günle oranla ve şöyle düşün birazda! Sayısı önemli değil, hatta ne ve nasıl olduğu da. Sonuçta hepsi geldi ve geçti en sonunda...


Dedim ya..

-Geçti.



http://www.youtube.com/watch?v=TLU2DZqhsSs

6 Haziran 2014 Cuma

Bilmem ki

Herhangi bir ön çalışma yok yazılarımda.
Mesela ilk neyle başlayacak neyle devam edecek gibi planlar yapılmıyor.
İçimden geçenler tıpkı içimden geçenleri oyunsuz,kuralsız,acabalara yenilmeden söylediğim gibi anlık sunuluyor yazıya.
İlk kelime hesaplanmıyor, hesapsız şu hayatta ve son düşünülmüyor atılan her adımda.
Olması gerekenler olması gibi oluyormuş zaten hayat kavramında.
Hissedilenler dökülür yalansız dudaklarda ve hissiyatlar gizlenmez oyunsuz yaşanılanlarda.
Ben böyle büyüdüm dünya tatlısı iki aşık insanın arasında, tabi ki de onlarca hatam oldu ama çocukluk dönemi kapandı kaybedilenlerin sonrası, omuzdaki yükten kurtulma savaşlarında.
Geçisten geçişlere , bitişten girişlere, sevipten yitişlere, huzur bulmak varken gidişlere, sevipte tüketişlere.

2 Haziran 2014 Pazartesi

Sadece

Derin bir nefes aldı.
Kendide farkındaydı.
Farklı birşeyler oluyordu ve değişim hissettiriyordu kendini.
Umursamadan savaştı, yine tek başına,belkide bir başına hatta yine kendinden vererek, geldi yine farklı zamanların yeni vedalarına.
Derin bir nefes aldı.
Son olmasını dilercesine döndü yatağında.Yerini bulamadı ve camından sigarasını yaktı, sustu ve dinledi sevdiği en yavaş parçalarını, yatağın üstünden çekip örtülerini yere serdi kendisiyle.
Hiç çıkmak istemedi odasından.
Bakmadı telefonlara ve kalkıp bir duman dahi almak istemedi yanan sigarasından.
Kader yada mucize karıştırılmadı bu sefer.
Kimseye anlatılmadı birşey, bahsedilmedi.
Sadece..
Bitti.

12 Mart 2012 Pazartesi

İstanbulu'da böyle terkettim ben...

Şarkının başında vuran ilk melodiyim..
Sözler başlayınca kendimi kaybederim..
Bu güzellik sonlaninca titrer ellerim,keder etrafımı sararsa tükenir giderim..
Yollarım tükenir..Yeni şeritler çizerim..
Sayfam tükenirse derimi feda ederim..
Ruhum susmasın yeter ki,ellerim çalışmakta..Eller yetmezse göz yaşları ne güne durmakta..
Bir resim çizdim ilham perim kıskanmakta..Bu Hırs oldukça mucizelerim tükenmez korkma..
Harfler sahipsizdi yan yana koydum..Kafiyeler hoşuma gitti satırlara gönül koydum..Kıramadilar 4'lük sahibi oldum , bitene kadar ANNE ben şair oldum..
Hatıralarim baş rol oynar , boş salonda alkış sesleri yankılanmakta..
Tek kişilik dev kadro ilham perimdir nasılsa..
Boğazın suyu şırıl şırıl toprağı okşamakta , martılar çığlıklarıyla ilgi çekmeye çalışsada..
Yeri gelir yeni doğmuş bebeğim bazense kara cahil kör bir mermiyim..İşte budur benim eksiğim,hatasız kul olmaz sözü tek mazeretim...
Mutluluklarım sadece rastlantıymış anladım...Kendimi alkolle körükledim,yanan ateşimde geçmişimi közledim..
Geçen her dakikada saniyeleri biriktirdim, aklıma sığmadı saatlere emanet ettim..
Gök gürüldese boşluğa kayar bedenim galiba bu boşluktan kafayı yedim..Şarkılar başlar biter demiştim , tekrar tekrar dinleyince tadı bayar diye dip not etmiştim, yinede bir kula kendimi dinletemedim..
Ben boş bir sayfaya güneşi çizerim , harflerim var oldukca altına yatar serinlerim..
Yazarken sigaram yanar dumanını üflerim ,yazdıklarıma yorum yapar can nefesimle dinlerim..
Elde avuctakiler tükenmiş yarınlarım aç kalmakta , bugüne bak diyen karnım tok nasılsa..
Gelecekteki bana kim hesap verecek acaba..Bugünlerim çoktan ölmüş olucak zaman kavramında..
Bosvermişim hepsini çıkmışım yola..Bu sıcaklar altında dudaklarım kurumakta..Yok mu bir çesme bu upuzun yolda..Zamanin şartları eski hayırları bile sonlandırmakta..
Hani nerede o resimler acaba? Gerçek hayattan kesitler..Karşımda hep beton et yığını anlamadım..Görduklerime gerçek hayatta kavuşamadım..
Bedenim şikayetçi ruhun isyanlarından..Kulak veren nefsim bile şimdi bundan pişman..Hep tek bir söz söyler durur hüsran , cennetim bu dunyanin neresinde diyip diyip kahrolur nur'an...


ANIL VARDARELİ 2008